“Een goed ID(EE)”……..

Met dank aan Nico Tijdink “Nederlanders in Italië”


Vandaag hebben we een afspraak bij de “Anagrafe” oftewel het bureau voor de burgerlijke stand. Omdat vliegen nog steeds een onzekere factor blijft en wij regelmatig naar Nederland reizen besloten we een goede reisauto te kopen. Dat ging echter niet zonder slag of stoot. Tot aan de betaling leverde het geen enkel probleem op en leek alles voorspoedig te verlopen. En verkopen wil iedereen het gaat per slot van rekening om de eurootjes. Dat is overal het zelfde. Toen de buit binnen was en wij de auto konden ophalen zat er toch nog een klein addertje onder het gras. Of we onze ID kaart nog even wilden fotograferen en per Whatsapp wilden versturen dan werden de papieren in orde gemaakt. Uh, Italiaanse ID? Wat een onzin, ons paspoort moet toch voldoende zijn. Daar komt nog bij dat we Europese ingezetenen zijn dus vanwaar al die extra identiteitsbewijzen.  En we hebben haast, er wachten diverse afspraken in Nederland en onze Panda is nou eenmaal niet geschikt op de lange afstand.
Daar stonden we dan.

Geen probleem zegt de verkoopster, u maakt direct een afspraak bij de Anagrafe en als het goed is krijgt u de ID nog dezelfde dag mee. Ha, wat een optimisme, je kunt wel merken dat ze totaal niet thuis is in de Garfagnana. Maar we geven haar en onszelf het voordeel van de twijfel en bellen met het kantoor. “Una carta’ identificà”? Ah, due? Dat wordt over 4 weken op 16 oktober om 10 uur. Over 4 weken!!! En nee, het kan niet eerder, Corona maatregelen en personeelstekort.

De auto verkoopster begreep er niets van maar wij wel. We kunnen de auto meekrijgen met de belofte dat zodra we het ID hebben ontvangen we haar het kopie opsturen. Met alle papieren op zak rijden we in onze nieuwe bolide eerst richting Bollo auto (kantoor wegenbelasting) om deze te voldoen. Maar het één is vaak het gevolg van het ander en de dame achter het loket geeft aan dat zij het originele kentekenbewijs nodig heeft, die waarop staat dat wij de eigenaar zijn. “Met dit kopie mag u gewoon in Italië rijden, geen probleem, maar in het buitenland is het niet geldig en kan er een boete worden opgelegd als u ergens voor wordt aangehouden”. De autodealer weer gebeld. “Nee, het originele kentekenbewijs wordt pas afgegeven als de ID kaart in hun bezit is. Belasting betalen moet gewoon nog even wachten. Ze doen er behoorlijk laconiek over dus doen wij dat ook maar. Maar verzekerd zijn we in ieder geval. En het leven is momenteel sowieso een roulette dus we wagen het er op.

Dus na een toch nog geslaagde reis zonder controles staan wij dan voor de deur van l’ufficio Anagrafe. Die blijkt hermetisch afgesloten. Eerst het nummer bellen dat op de deur staat aangegeven. We hebben een afspraak voor de aanvraag van het ID. Va bene, klinkt het. U moet de hoek om en nogmaals bellen bij de hoofdingang. Sjonge, wat een gedoe. Het is nog maar af te wachten of er überhaupt enige fysieke handeling aan te pas komt. Braaf volgen we de instructies op en bellen we het volgende mobiele nummer. Er wordt echter niet opgenomen maar wel wordt de enorme deur op een kier geopend en er verschijnt een mondkapje met daaromheen een enorme bos met krullen die zodra ze ons ziet blaft “Siete in ritardo”, (jullie zijn te laat). Te laat?, mens we zijn keurig op tijd. Wat gebeurt hier eigenlijk. Ach, we vragen het ons al lang niet meer af. De volgende uitdaging is voorbij die krullen te komen en die zetten wij gelijk in door haar er op te wijzen dat de afspraak om 10.00 uur is en niet om 9.15 zoals zij beweert. Als we er dan ook nog snel aan toevoegen dat de afspraak met één van haar superieuren is gemaakt, waarbij wij het niet kunnen laten de naam van die persoon er nog even in te wrijven bindt ze in en gebaart ze ons binnen te komen. Maar zodra ik één been over de drempel heb en Riny achter mij aanstalten maakt mij te volgen neemt ze revanche. “No, no, una per volta”. Één tegelijk.

Het is 1-1.

Ik loop verder en voordat Riny het beseft wordt de deur voor zijn neus dichtgegooid en kan hij buiten wachten. Het is er echt op vooruitgegaan in de Garfagnana sinds Corona. Ze werken op afspraak. Nou, doe mij die goeie ouwe tijd maar terug, samengepakt in één ruimte waar gezelligheid troef was, zonder mondkapje en je wist in ieder geval waar je aan toe was, in de tussentijd je eigen administratie bijwerken of een telefoontje afhandelen. Nee, slim werken zegt Conte. Ik vraag mij af wat ze daar hier onder verstaan. Eenmaal binnen mag ik plaatsnemen aan een tafel terwijl de krullen zich op ongeveer 3 meter achter een plexiglasscherm heeft verschanst. Vanaf daar volgen de bevelen. Maar het valt reuze mee. Want we zijn goed voorbereid. Één pasfoto moet ik inleveren. Via een electronisch kastje een vingerafdruk, de nodige formulieren invullen waarbij je er niet aan ontkomt een tiental handtekeningen te zetten en het lijkt voor elkaar. De pasfoto heeft ze gekopieerd en krijg ik terug. Dat is dan € 24,70.

Ik haal mijn bankpasje uit de portemonnee en zodra ze die ziet begint ze weer heftig met haar handen te gebaren. Dat zegt alweer genoeg. No, no, contanti!! Prima, dan loop ik even naar de bancomat aan de overkant. Alles zit in de buurt, geen probleem. Riny staat nog buiten en ik zeg dat hij alvast naar binnen kan. Stelt niks voor geef ik hem nog mee. Ben zo terug.

Zo, er kan betaald worden en ik mag zowaar naar binnen waar ik door de openstaande deur de conversatie enigszins kan volgen tussen Riny en wat blijkt zijn plaaggeest. Want hoor ik dat nou goed, Riny’s pasfoto krijgt geen enkel gehoor op het kopieerapparaat. “Non funzione”, roept ze. “U heeft haar op uw hoofd en ook weer niet”. Het apparaat is helemaal in de war voegt ze er aan toe. Tja, die paar sprieten op zijn hoofd zijn dus de boosdoeners daar komt het op neer. Wat nu. Ze stelt voor om (weer aan de overkant) bij de daar gevestigde fotografe nieuwe te laten maken. Die schudt haar hoofd als we de situatie uitleggen en terwijl Riny zijn haren nog even naar boven bijwerkt maakt ze enkele foto’s. “Provare”, zegt ze. Ga eerst maar kijken of het lukt bij de Anagrafe.

Onderweg naar de overkant vergelijken we de oude foto met de nieuw gemaakte en zijn het samen eens, hier zien wij geen verschil. Maar het kopieerapparaat blijkt ineens gewillig en het accepteert zowaar de nieuwe sprieten. Nogmaals € 24,70 en een goede afloop. 

Oh, wanneer kunnen we de kaarten verwachten. Over 6 a 7 dagen is het antwoord. Per post neem ik aan. No, no, a casa! Het komt er op neer dat we geduldig thuis moeten wachten op een beambte die ons na het vertoon van het formulier met kopie foto en onze gegevens de kaart persoonlijk aan ons overhandigt.

Het mondkapje vertrekt enigszins op de plaats waar de mondhoeken zitten en ik vermoed een vette glimlach. Met een harde klap valt de deur achter ons dicht.

Eindstand 1-2!

Geef een reactie

Sluit Menu