“Even brood halen”……

Ik ben er niet gerust op” hoor ik Riny zeggen. Met de verrekijker tuurt hij de lange weg af die vanaf ons dorp naar de bewoonde wereld leidt. Nu de bomen kaal zijn hebben we een goed zicht. En dat niet alleen op deze zaterdagochtend. Vanuit de verte klinkt het geluid van ronkende motoren. Een autorally in de Garfagnana. Op het regionale nieuws werden we daar de afgelopen dagen al meerdere malen op getrakteerd maar wij gaan er van uit dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen. Want het is momenteel de enige “lange” weg die ons verbindt met Castelnuovo. In november waren we nog dolgelukkig dat de “oude” route er naar toe nieuw leven was ingeblazen en we binnen no-time beneden waren. Maar het feest bleek niet van lange duur. De storm en de hevige sneeuwval hebben de weg weer onbegaanbaar gemaakt en tot nu toe is er, ondanks het stralend mooie weer, nog geen enkele activiteit waargenomen.

En nu is er dus de rally.

We nemen de proef op de som. Niemand zal het toch in zijn hoofd halen de enige begaanbare weg af te sluiten? Het eerste stuk tot aan de kruising, daar waar het circus zich lijkt af te spelen, komen we geen verkeer tegen richting ons dorp. Maar dat zegt nog niets. We blijven positief. Onze stemming slaat echter al gauw om bij het zien van een aantal geparkeerde auto’s dicht bij de afslag. We herkennen al een paar dorpsgenoten en vragen wat er aan de hand is. Vragen naar de bekende weg heet dat. Riny doet of hij gek is en geeft een dot gas. Bij dat geluid vliegen er tegelijk drie autoportieren open en stuiven er een drietal opgeschoten jongens op ons af. Aan de felgekleurde hesjes die ze dragen horen ze, zo te zien, bij de organisatie en hebben de taak alles in de juiste banen te leiden. Met dat laatste hebben ze nogal wat moeite blijkt achteraf. Druk gebarend geven ze aan dat we het niet in ons hoofd moeten halen om door te rijden. De weg is afgesloten, basta. “Wanneer kunnen we er dan weer langs”, vraag ik. Met hun mobiele telefoon in de hand, alsof daar alle gegevens in staan die relevant zijn voor het juiste antwoord zegt een van de jongens, “Een half uurtje”. Maar daar is zijn collega het absoluut niet mee eens. “No, no, het kan ook langer duren dan een half uurtje. De derde kijkt op van zijn mobiel en doet ook nog een duit in het zakje, “geen idee, misschien duurt het wel de hele dag” zegt hij met een grote grijns op zijn gezicht. Waar ze die informatie vandaan halen is ons een raadsel. Wij vermoeden eerder dat ook hier de welbekende willekeur genadeloos toeslaat.

Ons dorp heeft buiten een restaurant en de wekelijkse “ambulanti “ geen voorzieningen dus zijn we aangewezen op Castelnuovo of Gallicano. En we hebben het “geluk” dat er hier maar zo’n kleine 200 mensen wonen. Dat geluk betekent dat we in een straal van 30 km op pad mogen om de alledaagse dingen te doen. Vandaar dat we eens per week op zaterdag alle boodschappen doen en afdalen naar Castelnuovo. Van te voren je bestelling opgeven. Ja, ook hier is het “click en collect” systeem doorgedrongen. Of eigenlijk waren we hier een beetje de voorlopers. 

We kijken elkaar aan en vragen ons af wat te doen. De informatie van de jongens raakt kant nog wal. Ik stel voor om terug naar huis te rijden, want er wacht mij nog een schone taak. De bakker vragen of zij het brood bij de naastgelegen bar wil achterlaten, want 12.30 uur gaan we waarschijnlijk niet halen. Betalen doen we de volgende week wel. De visboer die ook zijn deuren sluit om 12.00 uur moet geïnformeerd worden. En zo volgen er nog een paar meer. Gelukkig heeft iedereen begrip voor onze, maar zeker niet voor de rally situatie. “Ze zijn gek”, zucht onze bakker. “Ik was vanmorgen waarschijnlijk net voor de bui binnen maar hoe laat ik vandaag thuiskom is nog maar de vraag”. Zelfs de kinderen konden vandaag niet naar school. Het is een schande. Kunnen ze eindelijk weer eens naar de klas moet er zo nodig een rally gereden worden. En ons ook nog eens verkeerd inlichten.

Het half uur is inmiddels ruim verstreken en optimisten als we zijn rijden we opnieuw naar de kruising. Daar blijkt de situatie nog hetzelfde. Één van de jongens waagt het nog om uit de auto te stappen en opnieuw de confrontatie met ons aan te gaan. Veel levert dat voor ons niet op. Er zit niets anders op en we nemen de enige afslag richting Brucchino. Dat houdt in een uur omrijden met hopelijk een beter vooruitzicht op de terugweg. Dat blijkt een illusie te zijn. Ook hiervoor geldt, omdraaien en het bekende hazenpad kiezen.

Als we zo rond zeven uur van ons glaasje wijn genieten na deze enerverende dag klinkt vanuit de heuvels nog steeds het geronk van de motoren. Hopelijk is het de bakkersvrouw gelukt ook thuis te komen.

Het was een lange dag.

Geef een reactie

Sluit Menu