“Hoge nood”…..

Het regent. Het saaie landschap dat aan ons voorbijtrekt nodigt niet echt uit.
Kilometers maken op de Deutsche Autobahn dat is wat we doen. Het is herfstvakantie en wat mij opvalt is het geringe aantal Nederlandse kentekenplaten. Je kunt ze op één hand tellen. Het grote gros heeft zich waarschijnlijk toch laten afschrikken en blijft thuis. Inmiddels hebben de Duitsers Nederland op een stukje Zeeland na roodgekleurd. Op doorreis en tanken is toegestaan. Maar dat is het dan. Nee, zelfs overnachten is er niet bij. Of als je het er voor over hebt kun je je zonder klachten nog commercieel laten testen in Nederland. Hoe vreemd, is daar niet van gezegd door de GGD dat dat geen enkele zin heeft? En dan dat prijskaartje. Voor zo’n slordige € 125,00 pp mag je je Non-COVID noemen. Met een gezin is dat al gauw een behoorlijk bedrag en dan moet de vakantie nog beginnen. Je krijgt dan in ieder geval wel de uitslag op papier zodat je dit kunt tonen. Je zelf voor de gek houden?

Wij zijn op “doorreis” naar Italië. Er wordt (nog) niet gecontroleerd bij de grenzen zo heb ik mij laten informeren. Onbegonnen werk. En toch, je bent op je hoede. Er wordt gedreigd met hoge boetes als je je niet aan de regels houdt. Corona wordt langzamerhand bijzaak als de angst regeert. Dat er ineens iemand naast je auto staat die dwingend zegt, “Non-COVID-19 verklaring”! in plaats van “mag ik uw autopapieren even zien?

Met al die gedachten in mijn hoofd tuft “Stelvi” rustig door terwijl ik hoop op een afslag voor een sanitaire stop. Want ik heb hoge nood. Een groot bord vermeldt echter, nog 39 km tot de volgende Raststätte”. Oei, dat wordt penibel. Maar dan opeens doemt er een bord op met WC. 

Niet echt een ideale stop zo blijkt, maar voorlopig ben ik gered. Gewapend met mijn fles antibacteriële lotion, mondkapje en de nodige papieren tissues loop ik richting de toiletten. Het is druk op de parkeerplaats want het is zondag en dan mag niet één van die grote “jongens” de weg op. Opeengepakt staan ze naast elkaar. Er is niemand te bekennen. Of toch…..als ik langs de rijen loop valt mij iets op, een hoog geblondeerde schaars geklede dame zoekt zich een weg tussen de vele geparkeerde vrachtwagens. Verderop weer één. Het ziet er naar uit dat het op deze verregende zondagmiddag tijd wordt voor vermaak. Het laat zich raden. De dames zien er gewiekst uit en zonder enige gêne op zoek naar een prooi. Hopelijk hebben ze naast het vertier vooraf nog de moeite genomen zich te laten testen zodat ze de sommige naar aandacht smachtende chauffeurs kunnen geruststellen voordat er tot daden kan worden overgegaan. Ik betwijfel het en het lijkt een hachelijke onderneming. Stiekem bekijk ik het schouwspel als er een portier opengaat en de onderhandeling gaat beginnen. Volgens mij zijn de diverse varianten op dit gebied inmiddels uitgebreid. Of verandert in “met of zonder negatieve test”. De risico’s kun je afwegen.  

Aangekomen bij de WC houd ik mijn adem in tegen de stank. Ik ga nog net niet op de bril staan maar het had niet veel gescheeld. Ik gooi het hele flesje lotion leeg over mijn handen en ren door de regen terug naar de auto. Opgelucht stap ik in. Terwijl we wegrijden kijk ik nog even achterom. “Ging het een beetje”, vraagt Riny. “Ja hoor bij mij zeker, antwoord ik. Op naar huis!

Thuis meld ik ons direct aan bij de Italiaanse GGD voor de verplichte test.

In afwachting op het telefoontje waarin je verteld wordt wanneer en waar de afspraak is gemaakt dompelen we ons gedurende die tijd onder in quarantaine.

Corona bepaalt de regels totdat we de wapens hebben om haar te verslaan. De angst is een andere zaak, die geven we haar niet cadeau!

Geef een reactie

Sluit Menu