“Hollen en stilstaan”……

Geen paniek, het is hier vooral stilstaan!

“Heb je de Gotthard tunnel info gecheckt”, vraagt Riny als we na een goede nachtrust onze bolide starten voor de tweede helft van onze reis. Voorlopig hebben we nog zo’n kleine 200 km te gaan voor de tunnel, dus onderweg tijd genoeg. We doen het rustig aan. Na gisteren hebben we goede hoop (wishfull thinking) dat de reis vandaag iets beter verloopt. 

Gisteren hebben we het behoorlijk voor de kiezen gehad en werd ons geduld wederom op de proef gesteld. Ach, aan lange rijen zijn we dankzij Corona inmiddels gewend en is geduld onderdeel van het nieuwe normaal geworden. Dit keer werden we rij op rij getrakteerd op maar liefst drie files van elk meer dan 10 km. Stilstaand, langzaam rijdend en ga zo maar door. Enig lichtpuntje is dat het meerendeel van de vrachtwagenchauffeurs na het middaguur de vlam in de pijp dooft en op zoek gaat naar een welverdiend “rustpunt” op de dan al vaak overvolle parkeerplaatsen om aan het weekend te beginnen.

De Duitse Autobahn, das war mahl. Het asfalt is al jaren èèn grote “Baustelle” waar je continue met geknepen billen langs vrachtwagens manoeuvreert op de smalle 60 km route. En dan de borden variërend met verschillende snelheden wisselen elkaar om de paar kilometer af. De eens zo “rasende” Duitse automobilist heeft zich uiteindelijk gewonnen gegeven wat inhoudt dat ze zich met maar liefst 59% achter het snelheidslimiet scharen. Goed, ermee eens zijn is één, maar er in de praktijk mee om gaan is een ander verhaal. De rijstijl aanpassen is nog een hele klus bij al die snelheidsborden. De 100, 80, 60, en 130 km borden vliegen je om de paar kilometer om de oren. Dat krijg je een, twee, drie niet zo maar onder de knie. En dan heb ik het nog niet eens over het ons welbekende bord met de doorgehaalde twee strepen die uitnodigen tot, “trap er maar lekker op los en geniet zo lang je kan van de ongelimiteerde snelheid”. Want tussen al die borden gunt de welwillende Duitser zichzelf toch nog dat ritje op die oude Autobahn zoals in de glorietijd waar de kilometerteller bijzaak was en het gaspedaal de hoofdzaak. Ze hebben nog maar net van dat vrijheidsgevoel geproefd of daar duikt het eerste 80 km bord al op. Massaal trappen ze op de rem en als je niet uitkijkt zit je er bovenop. Nog even en voordat we het weten is de alom geprezen Autobahn verleden tijd en wordt de norm hollen en stilstaan.

“2 km Stau, Überlastung, Zeitverlust von bis zu 20 Minuten”, vermeldt de “actuele” site van de tunnel. Ik haal opgelucht adem omdat het een behoorlijke gok is zo kort voor de gevreesde tunnel de info te raadplegen. Afslaan om de hooggelegen pas te nemen is dan vaak niet meer mogelijk.
De doorgewinterde vakantieganger schijnt toch vaak niets liever te willen. De liefde met name voor de tunnel blijkt groot. Je bent in het hoogseizoen verzekerd van gegarandeerde wachttijden en het vermaak tussen de stilstaande auto’s wordt elk jaar uitgebreid.

Het stoplicht springt op groen en rijden wij na zo’n klein halfuurtje oponthoud de muil in richting Chiasso. Daar aangekomen rijden we stapvoets langs de douane in de stromende regen Italië binnen waar het bij de tolpoorten al direct bingo is.

Het is aansluiten bij één van de lange rijen voor de slechts drie geopende bemande hokjes met slagboom. De overige zes zijn voorzien van een groot rood kruis en gelet op het tijdstip zegt dit ons genoeg, het is “heilige pranzo” tijd. Toch zit er, ondanks dat er mankracht aanwezig is om het tolgeld te innen en de slagboom te bedienen in onze en de overige twee rijen geen enkele beweging. Sommige automobilisten beginnen ongeduldig te worden en drukken uit frustratie maar eens op de claxon. Het duurt nog minstens een uur voordat er in de buurt van de hokjes activiteit ontstaat. Een medewerker die waarschijnlijk zijn lunch achter de kiezen heeft neemt een sprintje naar het vierde hokje en hij heeft het deurtje nog niet achter zich dichtgetrokken of uit onze rij stuift de ene na de andere auto op dit felbegeerde poortje af in de hoop dat hier wat te halen valt. Ook wij slagen er met moed en beleid in een plekje te bemachtigen en warempel, waar de overige drie rijen nog muurvast staan en het claxonneren en schelden tot een hoogtepunt komt slagen wij er bijna in deze chaos achter ons te laten.

De Belg voor ons is wellicht wat zenuwachtig geworden in deze bedreigende situatie want op het moment dat hij zijn eurobiljet door het gleufje van het loket wil duwen verliest hij zijn greep en gaat de wind er mee aan de haal. Tegelijkertijd vliegt de deur van het hokje open en de man die het loket bedient kijkt om zich heen en weet nog snel het door de wind opgepakte briefje van de grond te rapen. Inmiddels lijkt het rechts van ons in de derde rij behoorlijk uit de hand te lopen. Een zwaarlijvige Italiaan heeft de aanval geopend op zijn ongelukkige voorganger. Met gebalde vuist en een arsenaal aan verwensingen aan het adres van de pechvogel zet hij de aanval in. Hoe het afloopt maken we niet meer mee, wel zien we wat de oorzaak is van de woedende gefrustreerde patser. De auto van de pechvogel zit muurvast onder de slagboom. Hoe krijg je het voor elkaar.

Wij bevinden ons gelukkig in een rooskleuriger situatie. De Belg voor ons is gered en na enig gestuntel rijdt hij onder de geopende slagboom zijn vakantiedroom tegemoet. Spoedig daarna volgen wij en laten de meute achter ons. Vandaag is ons dat kleine beetje geluk gegund en geven we elkaar een high five. “Welkom “thuis”!!

Geef een reactie

Sluit Menu