“ Netwerken op dorpsniveau”…

“Heb jij je eerste prik al gehad”? vraag ik aan mijn buurvrouw Dori als zij opduikt vanuit de steeg naast ons huis. Niet geheel toevallig dat ik haar deze vraag stel. Ik weet namelijk dat zij even oud is als Riny en dus waag ik het er op het haar te vragen zodat ik iets dichterbij het vuur kom. “Si”, is haar antwoord, “due settimane fa”. Dus toch. 

Tijdens ons laatste verblijf in Nederland, zo rond de tijd dat de leeftijdscategorie van Riny volop geprikt werd, liep het ook hier storm. Want, vertelt ze, in dit vergrijsde land hebben we nou eenmaal veel 65plussers, zo’n 23% en is het met de verdeling van het vaccin nog een hele klus om dat snel voor elkaar te krijgen. Dus wordt het vaak lang wachten en daarbij veel, heel veel geduld, voegt ze er aan toe. Dat klinkt niet echt hoopvol. 

Even hebben we nog overwogen om de prik in Nederland te laten zetten. Via via hoorden we dat het eventueel mogelijk is voor niet-ingezetenen. Je hebt dan wel je BSN nodig en een DigiD en die hebben we. Zelfs volop gebruik van gemaakt bij de GGD voor de testen die we bij aankomst en na de 5 dagen quarantaine hebben gedaan. Én gratis. 

Ik vraag haar hoe dat hier in zijn werk gaat, waarop ze gelijk reageert met, “als je wilt kan ik je wel helpen”. Kijk, dat laat ik mij geen twee keer zeggen. Van mijn kant een beetje vragen naar de bekende weg, maar ik gok op meer. En dat is het ongekende immense netwerk van “ons kent ons” waar ik al menig maal mijn profijt bij heb gehaald.

Woensdagavond om 7 uur is mijn dochter hier gaat ze verder, als je tijd hebt kan zij je de procedure uitleggen. Ik bedank haar door te zeggen dat ik daar graag gebruik van maak en met een “grazie è a mercoledí” loop ik opgetogen het huis weer in en ben toch wel heel benieuwd welke weg zij heeft bewandeld om uiteindelijk die prik veilig te stellen.

Thuis log ik nog maar weer eens in op de site van de ASL. Het portaal voor de 70plussers is nog steeds gesloten met de mededeling, dat zodra er weer vaccins voorradig zijn, er weer kan worden gereserveerd. Het wachten is dus eerst op onze president Eugenio Gianni die meestal, zodra hij weer enkele vaccins heeft weten te bemachtigen dit met groots vertoon via de regionale media kanalen aankondigt. Zodra dit is bevestigd en niet eerder gaat het loket van CHIUSO op APERTO en probeert iedereen die er recht op heeft dat broodnodige vaccin te scoren.

En dat is niet gemakkelijk. Het lijkt er op dat je non-stop (in mijn geval) achter je laptop moet blijven zitten want het portaal springt al snel weer op rood. ‘s Nachts schijn je de meeste kans te hebben wordt door sommige beweerd, maar niets is minder waar. Binnen 5 minuten is het handjevol vaccins vergeven en begint het feest van voren af aan.

 Veel geluk, hoor ik Riny zeggen als ik op woensdagavond rond 7 uur gewapend met mijn Ipad en pen en papier aanklop bij mijn buurvrouw. “Ah, daar ben je”, zegt ze als ze de deur opent. Mijn dochter is met 5 minuten hier. Kom binnen.

Even later verschijnt Silvia, haar dochter en na de standaard beleefdheden te hebben uitgewisseld, waarbij ik meerdere malen benadruk hoe blij ik ben dat zij de moeite neemt om mij te helpen, komt ze al snel ter zake. Mijn verwachtingen zijn waarschijnlijk weer veel te hoog gespannen want het enige dat zij uit haar tas tevoorschijn haalt is een mobiele telefoon. 

Maar goed, ik laat mij verrassen. Al gauw laat ze mij de site zien waar het allemaal wel en niet gebeurd. En die site ken ik maar al te goed, maar ik houd wijselijk mijn mond. Wellicht komt er nog iets uit de hoge hoed. De procedure is niet nieuw voor mij. Want dit is mijn grote frustratie. Telkens weer bot vangen en wachten op het bekende smoelwerk van Giani op tv die weer iets in de aanbieding heeft. Dit schiet niet op en mijn teleurstelling is waarschijnlijk af te lezen op mijn gezicht want ineens zegt ze, “ Maar we hebben Lisa”. “Lisa”?, vraag ik. Ja, als we er niet doorkomen kunnen we bij Lisa terecht. Zij heeft ook de afspraak voor mijn moeder geregeld. Ja hoor, daar komt dan uiteindelijk toch dat verwachte konijn uit die hoge hoed. Genaamd Lisa, woonachtig in ons dorp en blijkt een kanjer die je bijstaat als je het even niet meer weet. Dicht bij het vuur schijnt zij te zitten. Ik wil niet weten welk vuur maar wel hoe dat aangestoken moet worden. Simpel, zo blijkt. Een appje naar Lisa met je Codici Fiscale en geboortedatum en voor dat je het weet heb je de reservering te pakken, die ze als service ook nog eens uitgeprint bij je aan huis aflevert.

En het klopt. Precies zoals de procedure is uitgelegd. Riny heeft inmiddels zijn eerste prik gehad en staat ingepland voor de tweede. En ik? Voor de zomer heb ik ze alle twee in de arm. 

Met dank aan Lisa!

Geef een reactie

Sluit Menu