“Thuis”……

Ik bevind mij op het platte land, de streek heet Salland, de provincie Overijssel. Bij menigeen van jullie vast wel bekend. De prachtige omgeving waar wij twee jaar geleden in de aanloop van ons avontuur naar Italië 6 maanden hebben vertoefd in een alleraardigst appartement. Tussen vriendelijke hardwerkende mensen. Wars van arrogantie en kapsones. Even weer terug “thuis” zoals onze gastvrouw Marjan op het welkomstkaartje heeft geschreven. En welkom voelen wij ons nog steeds. Lekker mijmeren, wandelen, fietsen en luieren.  Dit in tegenstelling tot de andere gasten. Die hebben geen tijd, luieren is er niet bij. Druk bewegen ze zich over het grasveld voor het huis om zo veel mogelijk bij elkaar te scharrelen voor de winter. Prachtig zijn ze, met hun sierlijke pluimstaarten, donkerrode vacht en witte borst. Als even later Marjan aanklopt met een appeltaartje gemaakt met het traditionele maïsmeel dat wij vanuit de Garfagnana voor haar bakkunsten hebben meegebracht kan onze dag niet meer stuk. Thuiskomen…..

Voor ons zit de terugreis er aan te komen. Een terugreis maar nu één met bagage die ons leven nog meer verrijkt. Verpakt laat het op zich wachten totdat de tijd daar is dat het zich aan ons openbaart. Welkom, veilig zwemmend in het onzekere, geliefd en gewenst. Een bijzonder kind in een bijzondere tijd. Het wachten meer dan waard.

Terwijl ik ondertussen aan de keukentafel het ene Gasthaus na het andere Google hoor ik op de achtergrond John Denver zijn stinkende best doen om thuis te komen door vooral luid en duidelijk “Country road take me home” te zingen. In die tijd was het schijnbaar ook al een hele klus om dat voor elkaar te krijgen. 1971 Om precies te zijn. Dan hebben we het al gauw over zo’n kleine 50 jaar geleden. Thuiskomen was vooral een kwestie van de lange adem. Vooral als je van ver kwam. Het vervoer liet vaak de wens over en alles ging nog relaxed. Bij de grens het hokje van de douane waar je braaf je paspoort liet zien. Grenzen toen, grenzeloos nu? Nee, Corona blijft de boel maar op zijn kop zetten. Kon je vorige week nog overnachten bij onze oosterburen dan kun je het een paar dagen later vergeten. Code rood, geel, oranje. Puzzelen op de diverse sites van de Gezondheidsinstanties en dan al die verordeningen die zich al weer in een rap tempo opvolgen. 

Het refrein zet zich weer in en luidkeels zing ik mee met John, hopend dat het ons ook ditmaal weer lukt thuis te komen. Reken maar van yes💪

Geef een reactie

Sluit Menu