Tussen NOS en NOiTv……..


Ping, een berichtje in de vroege ochtend. Ik kijk op mijn Iphone en zie dat mijn dochter ons alvast van de laatste berichten uit Nederland voorziet. Kort daarna volgt mijn zoon. Logisch, Wij zijn ver weg en fysiek onbereikbaar. En ondanks dat we redelijk op schema zijn wat betreft de berichtgevingen uit zowel Nederland als Italië vind ik het fijn weer van ze te horen. Dat ze er zijn, zij er ook met hun geliefden er het beste van zien te maken, elkaar steunen, lachen, discussiëren. Zo delen we alles wat het met ons doet en wat we daar bij voelen.

Ik lees de berichten en antwoord terug. Vanavond maar weer eens skypen. Ik leef naar mijn gevoel in twee werelden met als grootste “gemene” deler dat ellendige virus. Dat virus dat er voor zorgt dat we ontregeld zijn, dat er angst is, dat we het liefst allemaal bij elkaar willen zijn maar dat dat nu onmogelijk is.

Wij zappen hier van de NOS naar NOITv (regio tv provincie Lucca) en natuurlijk weten we allemaal wat dit voor ons betekent maar dringt het echt tot ons door?

Bij mij is de toespraak van Rutte maandagavond binnengekomen. In je eigen taal, realistisch, helder, met emotie soms en transparantie. Wanneer hij zichzelf afvraagt “is dit echt”, is dit precies de vraag die we ons allemaal stellen, vaak meerdere momenten van de dag.

De maatregelen die hij schetst lijken me weloverwogen. Een eenheid vormen, goed voor elkaar zorgen, je verantwoordelijk nemen en dragen. Wat kun je nog meer doen. Ik ben geen expert. Elke regering doet zijn stinkende best om het op zijn of haar manier aan te pakken.

Na de toespraak barst het los. De commentaren zijn niet van de lucht. Alle lof voor Rutte. Maar hoe nu verder.

Hoe zal het pakket van steunmaatregelen er uit gaan zien, zijn bijvoorbeeld instanties als het UWV en de Gemeenten in staat hun bureaucratische regels achterwege te laten door er voor te zorgen dat de mensen die van de ene op de andere dag geen inkomen meer hebben direct worden geholpen. De 1 miljoen ZZP-ers bijvoorbeeld die Nederland telt. Ik vertik het om mij door de Familie Corona tot doemdenkerij te laten verleiden. Nederlanders kunnen wat, zijn initiatief, creatief, harde werkers en gaan er voor.

Een probleem is mij geleerd ga je als een uitdaging tegemoet. Dan begint nu die grote uitdaging! Ik reken op jullie.

Thuis in Italië in de Garfagnana zijn de regels weer net even anders. Naar buiten mogen we volgens protocol eigenlijk al lang niet meer. Met een verklaring op zak mogen we alleen nog maar naar de supermarkt of apotheek en in noodgevallen naar een dokter of ziekenhuis. Stel je dat eens voor!

Je staat op, niet te vroeg want anders duurt die dag wel heel erg lang. De avond er voor maak je afspraken met elkaar wat je eventueel kunt gaan ondernemen, buiten het lezen van het zoveelste boek, de media nog maar eens een bezoekje brengen, de zoveelste taart bakken en noem maar op. Dan ben ik gauw uitgepraat; WEINIG. De bouwvakkers die aan ons huis werken in Sassi hebben er de brui aan gegeven. En Sassi lijkt nu ook voor ons verboden gebied.

We proberen zo veel mogelijk lange wandelingen te maken tijdens deze mooie voorjaarsdagen. De stappenteller maakt behoorlijk wat overuren. Als we dit voorlopig kunnen blijven doen houd ik het nog wel een poosje uit.

Daarnaast laten we de auto voor wat het is en om die bewegingsvrijheid optimaal te benutten lopen we elke dag na de pranzo naar de verst gelegen supermarkt die op het randje van de Comune ligt. Die 5 km hebben we dan ook weer in de pocket!.

Hamsteren daar doen wij niet aan en is ook niet nodig. Door elke dag een boodschap te doen komen we toch nog even buiten en doen weer een extra portie vitamine D op.

Dagelijks laat ik mij informeren over eventuele nieuwe maatregelen. Het lichtpuntje gloeit nog steeds. Van premier Conte is wandelen binnen je eigen Comune nog steeds toegestaan, niet met een groep en je moet 1 meter afstand houden maar geeft hoop.

Afbeeldingsresultaat voor verantwoordelijkheid

Optimistisch gestemd trekken we meteen onze wandelschoenen aan, hebben al een mooie route uitgestippeld dus we hebben er zin in. Luciano, onze buurman vraagt vanachter zijn mondmasker waar wij heengaan; De natuur in, roepen we opgetogen. Hij wenst ons veel plezier en trekt vervolgens de voordeur weer achter zich dicht. We lopen richting centrum waar het begin van de tocht is en willen net oversteken als aan de overkant de carabinieri komt aanrijden. Eentje achter het stuur, zijn collega loopt met groot vertoon naast de auto.

Prompt gaat hij voor mij staan maakt zich breed en vraagt waar wij heen gaan. Wandelen zeg ik, lopen! Dat is niet toegestaan zegt hij. Jullie gaan naar huis. Subito! Slim als ik denk te zijn laat ik hem de door mij getoetste laatste maatregelen van vanochtend zien waarin staat dat het niet verboden is om te gaan wandelen.

Per slot van rekening ben ik een Nederlander en het zit in mijn DNA om alles ter discussie te stellen. Wandelen, vraagt hij? En voegt er gelijk met verheven stem aan toe, “stel dat iedereen voor zijn plezier gaat wandelen dan zitten we straks met nog meer besmettingen”. Dus vanaf nu is het basta!

Ik bijt nog net op mijn tong voordat ik hem eens ongezouten ga vertellen dat ik hier in de Garfagnana in al die tijd dat ik hier woon voordat dit virus uitbrak wandelaars op één hand kon tellen. Maar dat is niet relevant, ongepast zelfs realiseer ik mij achteraf. Hoe haal ik het in mijn hoofd.

”s Avonds op NOiTv wordt het maar weer eens duidelijk. De maatregelen in de Garfagnana en de rest van het land zijn per vandaag weer verder aangescherpt. Zo mag wandelen voor je plezier absoluut niet zegt onze Burgervader. Ook het mooie warme weer kan bijdragen aan nog meer besmettingen. Welke wetenschapper zal dit nu weer hebben bedacht. Het onbekende, de angst regeert en leidt tot allerlei maatregelen waarvan niet zeker is of ze doel treffen. Zie je nu hoe moeilijk dit virus zich laat raden.

Ik heb mijn lesje weer geleerd vandaag en zie uit naar weer een nieuwe dag. Want elke nieuwe dag is hopelijk weer een beetje minder Corona.

Geef een reactie

Sluit Menu