“Verlangen”

Palermo, Solidariteit van onderuit

“Waar staan de rugzakken”, roep ik naar niemand in het bijzonder. Riny doet boodschappen dus voordat ik antwoord krijg duurt dat zeker nog wel een paar uur. Hier lijkt het alsof de rijen steeds langer worden voor de supermarkten. Logisch. De Garfagnini brachten braaf aan het begin van de crisis 1 x per week een bezoek aan de grootgrutters. Inmiddels hebben ze daar de buik van vol, want na bijna 8 weken huisarrest laten ook zij de teugels een beetje vieren en gaan nu het liefst 3 x op een dag. Één blik in hun winkelwagentje en je weet genoeg. Ik neem het ze niet kwalijk. We hebben allemaal één groot verlangen.

De media lekt ook hier en net als in Nederland moet het vaak alleen nog even bekrachtigd worden door de daarvoor aangewezen crisismanager. In ons geval vriend Conte. En die heeft veel aan zijn hoofd. Af en toe zijn we hier in de Garfagnana bang dat hij ons is vergeten nu hij naast Corona nog een ander gevecht is aangegaan dat de “eurobonds” heet.

Hij is in een euforiestemming schreeuwen de Italiaanse kranten en de overige media. Als ik hem was zou ik niet te vroeg juichen, niets is helemaal zeker en zal hij inzien dat er offers in de zin van hervormingen gebracht moeten worden. Voor wat hoort wat zal ik maar zeggen. We moeten dus nog even geduld hebben want hoe mooi zou het zijn dat hij in één persconferentie kan melden dat het geld binnen is en dat we daarnaast weer wat “lucht krijgen.


Solidariteit, zegt Conte, daar ontbreekt het bij jullie in Brussel aan. Hoe ver reikt uw solidariteit mijnheer Conte ten aanzien van uw landgenoten? Houdt die solidariteit op onder Rome? Laten we van geluk spreken dat ergens middenin die grote gruwelijke brandhaard in Lombardije er ziekenhuizen zijn die als één van de best geoutilleerde van Europa bekend staan. Hoe sexy is het wel niet om juist daar al die aandacht aan te geven. Stel je toch eens voor dat de uitbraak in het zuiden was geweest, dan had menig Italiaan het schaamrood op de kaken gekregen.

Ondertussen “vliegt” hij van het ene interview naar het andere, flirt zelfs openlijk met Angela en schrikt er niet van terug om toch vooral van zich af te bijten in de wat wij noemen boulevardbladen. Iedereen moet het ontgelden met Wopke als de grote gemene deler.

Ik ben benieuwd wat er straks met al die zwaarbevochten miljarden gaat gebeuren. Gaat hij daar de nog altijd in dit land almachtige vakbonden mee omkopen om toch maar enigszins aan de voorwaarden van Brussel te voldoen en er toch misschien een paar hervormingen weet door te jassen. Ik stel voor dat hij begint zijn solidariteit te laten gelden door te beginnen met een betere gezondheidszorg in het zuiden van dit geteisterde land. Want dit “vergeten” Italië lijkt door het oog van de naald te zijn gekropen. Helaas, niets blijkt achteraf minder waar.

Inmiddels zijn de rugzakken boven water en lijken mij verlangend aan te kijken, het lijkt of ze willen zeggen, “Is het zover”? Nog even geduld. Vanavond, morgenavond maar toch hopelijk uiterlijk maandagavond krijgen we fase 2 gepresenteerd en tot die tijd blijven we nog even verlangen.

Geef een reactie

Sluit Menu