“Wijs op reis”……..

Vandaag is het dan zo ver. Op familiebezoek naar Nederland. Het was nog wel afwachten of de vlucht die we hadden geboekt door zou gaan maar het groene licht van Transavia kwam per e-mail enkele dagen geleden. We kunnen de lucht weer in. En, we gaan wijs op reis. Alles online geboekt, voorwaarden van de luchtvaartmaatschappij tot in den treuren uitgeplozen want die zijn me een partij ingewikkeld, extra mondkapjes ingekocht, online ingecheckt inclusief de treinkaartjes van Castelnuovo naar Pisa Aeroporto. Niets staat ons in de weg.

Op de site van Trainonline worden wij bij het boeken van onze treinkaartjes door Trenitalia vriendelijk verzocht 10 minuten voor vertrek op het station aanwezig te zijn. De reden wordt er niet bij verteld, maar in deze onzekere tijden kun je maar beter het zekere voor het onzekere nemen. De snel oplopende temperaturen buiten doen ons besluiten niet te gaan zeulen met koffers dus gooien we onze 10 kg trolleys achterin de Panda en met ons mondkapje onder de kin rijden we richting het station.

Ruim voor de aanbevolen 10 minuten zijn we aanwezig en kijken om ons heen. Nog geen enkele activiteit, maar we laten ons verrassen. De 10 minuten zijn inmiddels gereduceerd tot 3 en door de omroepinstallatie wordt aangekondigd dat onze “treno regionale diretto” binnen enkele minuten op perron 2 aankomt. We pakken onze trolleys op en lopen naar de overkant. De trein loopt het stationnetje binnen, stopt en nog eenmaal om ons heen kijkend stappen we in.  We wachten af op de dingen die komen gaan. Niet dus, niente. Al onze verwachtingen over wat er zoal zou gebeuren in die 10 minuten worden hierbij teniet gedaan. Vreemde berichtgeving.

In Lucca stoppen we nog even, weliswaar met 8 minuten vertraging maar ach wat maakt het uit. Wij komen uit de Garfagnana en geven ons dagelijks over aan het Slow Live. Aan de overkant zetten twee atleten de sprint in om alsnog onze trein te halen. De levensgrote borden aan het spoor dat het ten strengste verboden is om over de rails over te steken wordt genegeerd en als een paar springende antilopen zijn ze aan de eindsprint begonnen en al hijgend weten ze de finish te halen. De conducteur staat er bij en kijkt er na. Hij blikt of bloost niet, geen enkele berisping en alsof hij zelf de finishvlag aan het einde van de race heeft getoond om net zolang te wachten totdat de atleten binnen zijn, sluit hij de deuren waarna we rustig richting Pisa rijden. 

Bij het volgende station stapt een nogal luid communicerend gezin in met een Amerikaans accent. Ik neem aan, vader, moeder en zoon. Vader gaat direct op de eerste de beste zitplaats bij het raam zitten terwijl moeder en zoon naast elkaar neerploffen. De rode sticker op de stoel waar de vrouw heeft plaatsgenomen die aangeeft dat dit in verband met Corona geen zitplaats is wordt ook hier opnieuw genegeerd. Zo’n sticker zie je toch niet over het hoofd? Ik ga niet generaliseren maar na het brutale optreden van onze atleten op het spoor heb ik het gevoel dat ook deze familie in het rijtje thuishoort van mensen die het idee hebben dat de regels niet voor hen gelden. Of dat ze van de planeet komen waar heerser Trump de scepter draait en Corona als fake news wordt gepropagandeerd. Ik besluit haar er op te wijzen dat zij daar niet mag zitten. “Italian Corona rules”, you know?? “Yes, but I need to sit close to my son” is haar antwoord. Dat begrijp ik maar ik zeg tegen haar dat dit nou eenmaal onze Italiaanse (elke letter in het Amerikaans duidelijk articulerend) Corona regels zijn en dat zij die net als ieder ander moet respecteren. Haar gezichtsuitdrukking laat mij weten dat zij daar toch een hele andere mening op na houdt maar na haar zoon nog even over zijn bol te strijken druipt ze al mopperend af en verdwijnt ze uit mijn gezichtsveld. Tijdens het incident hebben de Italiaanse medereizigers als toeschouwers in een theater de voorstelling aanschouwd en op zijn minst verwacht ik toch wel een klein applausje, maar helaas.

Pisa Centrale, finalmente! Op naar de Pisamover, het kabeltreintje die het station met het vliegveld verbindt. Daar aangekomen enige verwarring, de centrale vertrekhal is afgesloten. Een pijl en verklaring geeft aan dat wij ons moeten melden bij de neveningang. Daar wacht ons een drietal zo lijkt het security medewerkers op, er wordt gevraagd naar onze documenten. Paspoort, gezondheidsverklaring en boarding cards. Va bene, prego. We mogen naar binnen waar we vriendelijk verzocht worden onze handen en het handvat van onze trolley met de aangeboden gel te ontsmetten. Vervolgens worden we verzocht één voor één in een tunneltje plaats te nemen waar ik besproeid wordt met iets wat ik liever niet wil weten. Hier wordt geen enkel risico genomen en is de klant koning. Corona moet van goede huize komen wil die door dit goed besproeide lijf doordringen.

Inchecken dan maar. Geen rij, sterker nog, voorlopig zijn wij de enigen. Best relaxed. Enkele barretjes zijn open en we drinken een kop koffie en eten ons broodje.

In de wachtruimte is het stil en scharen wij ons in de rij van de anderhalve (meter) man en een paardenkop die het lef hebben om dit avontuur aan te gaan.

Tijd om te boarden. Dat gaat supersnel, De verplichte gezondheidsverklaring die Transavia op zijn website aangeeft blijkt achteraf een wassen neus te zijn. Terwijl ik deze trots bij het boarden samen met paspoort en instapkaart aanbiedt, wordt deze zonder er ook maar een blik op te werpen weggewuifd. Niet nodig zo word mij verteld. Met gemengde gevoelens loop ik richting het Transavia toestel dat op 50 meter aan de overkant op zijn slachtoffers staat te wachten.

Veel animo lijkt er nog niet te zijn. Wij zoeken onze bijgeboekte zitplaats van € 14,00 pp op en gespen onze riemen vast. Mooi het rijk alleen. Heb ik toch nog waar voor het geld. Ik heb te vroeg gejuicht, een door de achterdeur binnenkomend stel blijft voor mijn stoel staan en geeft aan, “wij hebben 22 A en B, dus mogen wij u even vragen op te staan zodat wij kunnen zitten”? Ineens voel ik mij bedreigd, ondanks het pantser zitten er twee mensen in een straal van nog geen meter van mij vandaan. De steward sluit de deuren, loopt naar mij toe en met een knipoog zegt hij, “mevrouw, als u liever een plaatsje aan het raampje wilt, ga gerust uw gang, er is ruimte genoeg in het toestel”. Dankbaar maar ook enigszins bedrogen kijk ik hem aan en na het stel een goede vlucht te hebben gewenst zoek ik een mooie lege rij uit en neem plaats, met de zekerheid dat dit voor mij alleen is. En dat voor € 14,00. De steward heeft het helemaal goed gemaakt en zo heb ik uiteindelijk voor een prikkie 3 stoelen tot mijn beschikking.

Op Schiphol lijkt het alsof we in een spookstad zijn aanbeland. Het begint tot ons door te dringen wat een dreun de luchtvaart heeft gekregen.

In de trein naar Zwolle zitten we onbewust in de stiltecoupé. Prima, lekker even bijkomen in alle rust. Rust??? Een tweetal vriendinnen die een eindje verderop zitten hebben het hoogste woord. Totdat een ietwat potige dame die zich daar waarschijnlijk aan stoort, naar ze toeloopt en ze vriendelijk maar dringend verzoekt. “Of jullie houden vanaf nu je mond of je vertrekt”. 

Kijk, we zijn weer in Nederland.

Geef een reactie

Sluit Menu